سفره ایرانی سفره ای رنگین است و فرهنگ غذایی این سرزمین نیز فرهنگی بسیار غنی. این غنا برآمده از تنوع محیط طبیعی این کشور می باشد. در ناحیه های مختلف ایران، به تناسب امکانات موجود، غذاهای محلی گوناگونی تهیه می شود.
اما در این کشور غداهایی نیز پخته می شود که به علت عمومیت یافتن در سراسر کشور، جزو غذاهای سنتی و ملی آن به شمار می آیند.

معروف ترین این غذاها عبارت اند از:
چلو کباب (برنج دم کرده با کباب)، آبگوشت (مخلوط گوشت گوسفند با حبوبات و ادویه و سیب زمینی)، فسنجان (غذایی از گوشت پرنده و به ویژه اردک و غاز با مغز گردو و رب انار)، دلمه (غذاهای گوشتی پیچیده در برگ مو تازه)، و انواع خورش های سبزی و قیمه که با برنج صرف می شوند.
در ناحیه های شمال و غرب ایران نیز علاوه بر چلوکباب و کوفته مشهور تبریزی با برخی سبزیها و گیاهان خود رو و حبوبات، انواع غذاهای محلی(آش و شوربا) با گوشت یا بی گوشت پخته می شوند، که طرفداران بسیاری دارند. خاویار که از ماهیان دریای خزر به دست می آید، شهرتی جهانی دارد و غذایی بسیار مقوی است.
با گوشت ماهی نیز در شمال و جنوب ایران غذاهای گوناگونی پخته می شود. میگوی ایران از بهترین محصولات غذایی دریایی است و با توجه به مرغوبیت و درشتی میگوی خلیج فارس، غذای لذیذی از آن تهیه و عرضه می شود. شاه میگوی(لابستر) ایران اشتهار جهانی دارد.
پخت نان در ایران به روش های گوناگون انجام می شود. نان های ایران نازک اند و پخت و پز سطحی دارند و در انواع گوناگونی پخت می شوند. نان در ایران غالباً به صورت تازه مصرف می شود.

انواع نان های ایرانی عبارتند از :
لواش، تافتون، سنگک و بربری.

دوغ که نوشیدنی سرد و ستنی ایران است، همراه با برخی از سبزی های معطر با غذا صرف می شود.